تحليل شاخص‌هاي شهر دوستدار كودك در كلان‌شهر اهواز

فضاهاي عمومي از قبيل معابر، پارك‌ها و زمين‌هاي بازي، عرصه‌اي براي اجتماعي شدن كودكان محسوب مي‌شود. آماده‌سازي فضاي شهر براي كودكان هم مسئوليت‌هاي اجتماعي آنان را براي زندگي شهري بالابرده و هم باعث مي‌شود كه آنان در آينده بيشتر به محيط و فضاهاي شهري احترام بگذارند و در حفظ و نگهداري آن بكوشند. به همين منظور پژوهش حاضر باهدف تحليل شاخص‌هاي شهر دوستدار كودك در كلان‌شهر اهواز تدوين‌شده است. به لحاظ هدف، اين پژوهش در زمره تحقيقات كاربردي– نظري و به لحاظ ماهيت و روش، در زمره تحقيقات توصيفي– تحليلي است. نتايج شاخص‌هاي برازش مدل تحليل عاملي مرتبه اول حاكي از تأييد تمامي شاخص‌هاي (ايمني و سهولت تردد كودكان؛ امنيت كودكان؛ فضاي شهربازي كودكان؛ دسترسي به خدمات، آموزش و فرهنگ؛ و شهر دوستدار كودك) مي‌باشد. همچنين طبق نتايج به‌دست‌آمده از معادلات ساختاري مي‌توان گفت كه ضريب مسير بين ايمني و سهولت تردد كودكان؛ امنيت كودكان؛ فضاي شهربازي كودكان؛ دسترسي به خدمات، آموزش و فرهنگ؛ و شهر دوستدار كودك به ترتيب برابر با 0/244؛ 0/176؛ 0/225 و 0/194؛ مي‌باشد و چون اين مقادير بيشتر از 96/1 ± است؛ لذا رابطه همه شاخص‌ها با شهر دوستدار كودك معنادار مي‌باشد. نتايج آزمون فريدمن نيز نشان داد كه سطح معناداري به‌دست‌آمده از آزمون فريدمن كمتر از 0/05 مي‌باشد، درنتيجه بين ميانگين رتبه متغيرهاي پژوهش در سطح 95 درصد اطمينان تفاوت وجود دارد (0/001 = p)؛ به‌عبارت‌ديگر اولويت شاخص‌هاي شهر دوستدار كودك در مناطق هشتگانه شهر اهواز از ديدگاه پاسخگويان يكسان نبود.