ناپايداري اوضاع خليج فارس و ناكامي تلاش‌هاي ديپلماتيك شاه سلطان ‌حسين صفوي

در زمامداري شاه سلطان حسين صفوي (1135-1105ق./ 1722-1694م.) حاكميت ايران بر خليج فارس و جزاير و بنادر كرانه شمالي آن دستخوش ناپايداري‌هايي شد كه از يك سو، رقابت شركت هاي هند شرقي اروپايي آن را تشديد كرد و از سوي ديگر، شورش هاي اعراب عمان در دريا و تهاجمات بلوچ ها به سواحل بر ناپايداري‌ها افزود. تلاش هاي آخرين پادشاه صفوي براي جلب همكاري مشترك قدرت هايي چون انگليس، هلند، فرانسه و پرتغال با هدف تثبيت اوضاع نافرجام ماند و پيمان همكاري نظامي ايران و پرتغال در مهار تحركات اعراب در دريا نيز با حمله افغان ها به پايتخت و سقوط سلسله صفويه پيامدي نداشت. در اين مقاله، تحولات پديد آمده در خليج فارس مقارن با زمامداري آخرين پادشاه صفوي و سياست او نسبت به اين پهنه آبي به روش توصيفي- تحليلي بررسي و تحليل شده است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه در اين دوره، تحركات دريايي و تهاجمات اعراب مسقط، رقابت و دخالت قدرت هاي اروپايي و سياست متزلزل و ناكارآمد شاه سلطان حسين در ايجاد اوضاع آشفته خليج فارس و ناپايداري حاكميت صفويه بر اين آبراه مؤثر بوده است.