بررسي نقش خيابان در ايجاد مكث شهري و ورود سرمايه‌هاي فرهنگي به شهر؛ مورد مطالعه: خيابان ابوذر منطقۀ 17 شهرداري تهران

توجه بين رشته اي به مسأله چند بعدي خيابان به عنوان يك مفهوم فرهنگي و اجتماعي، نشان دهندۀ پيوند ميان مطالعات شهري با حوزه هاي جامعه شناسي و مديريت فرهنگي است. در مقالۀ حاضر به نقش خيابان به عنوان عنصري معنادار در فضاي شهري پرداخته شده و هدف آن بازخواني فرهنگي-اجتماعي اين فضا در راستاي كشف زواياي پنهان خيابان و كاركردهايش در ايجاد مكث شهري و ورود سرمايه‌هاي فرهنگي به شهر است. روش پژوهش كيفي بوده و از سه شيوۀ رويكرد نظريۀ مبنايي براي تدوين نظريه، مطالعۀ ميداني و مصاحبۀ گروه متمركز با هدف كشف استفاده شده است. مشاهدۀ مستقيم و غيرمستقيم، گفت و گو و مصاحبه با كارشناسان متخصص در قالب فوكوس گروپ و مصاحبۀ نيمه ساختاريافته با كنشگران عامل/ذي نفعان بهره بردار، از جمله ابزارهاي گردآوري داده ها است. يافته ها نشان مي دهند صحنۀ خيابان با ورود سرمايه هاي فرهنگي و اجتماعي قابل تبديل، به فضايي براي مكث شهري، تماشا و دعوت از كنشگران مطالبه گر براي سهيم شدن در ادارۀ شهر براي كاهش و تعديل آسيب هاي اجتماعي است.