ممنوعيت كاربرد سلاح‌هاي بيولوژيك از منظر حقوق بين‌الملل كيفري و اسلام

چنانچه از عوامل بيولوژيك و سمّي زيانبار، به عنوان سلاح در درگيري‌هاي مسلحانه و عمليات‌هاي تروريستي استفاده شود، آن عامل در زمره سلاح‌هاي بيولوژيك قرار مي‌گيرد. سلاح‌هاي بيولوژيك كه سابقه‌اي تاريخي جهت به كارگيري در اقدامات تروريستي و منازعات نظامي دارند، امروزه به طور خاصي مورد توجه كشورهاي پيشرفته قرار گرفته‌اند. كاربرد اين سلاح‌ها با توجه به ويژگي‌هاي منحصر به فردي كه دارند، تهديدي جدي براي سلامت انسان‌ها و صلح و امنيت جامعه جهاني محسوب مي‌گردد. خطر اين گونه سلاح‌ها بيشتر از خطر سلاح‌هاي هسته‌اي و شيميايي است؛ زيرا قادرند در مدت‌زماني كوتاه، موجب نابودي ده‌ها ميليون انسان شوند و عوارض ناشي از آن‌ها مي‌تواند به نسل‌هاي بعدي نيز منتقل گردد. نتايج اين بررسي كه با شيوه توصيفي ـ تحليلي سامان يافته است، نشان مي‌دهد كه هرچند سلاح‌هاي بيولوژيك در زمان ظهور اسلام به شكل امروزي وجود نداشته‌اند، ولي مبناي نظري مورد قبول در منع به كارگيري و مجازات استفاده از اين گونه سلاح‌ها، مبتني بر قواعد نسبتاً مشابه در شريعت اسلامي و نظام بين‌المللي كيفري است. بنابراين براي منع به كارگيري اين گونه سلاح‌ها همچنان كه ممكن است به اسناد مختلف بين‌المللي استناد كرد، مي‌توان به آموزه‌هاي اسلامي و احكام شريعت نيز توسل جست؛ احكام و قواعدي كه ناظر بر موازين حقوق بشر و حقوق بشردوستانه و منطبق بر شريعت عقلاني و مصالح جامعه بشري است.