سازكارها و چالش هاي كاربست آمايش سرزمين در تنظيم استقرار صنايع در حقوق محيط زيست ايران

استقرار نامتناسب واحد هاي صنعتي با ويژگي هاي سرزميني مي تواند به تخريب محيط زيست منجر شود و بنابراين به منظور تنظيم استقرار اين واحدها با ويژگي هاي سرزميني و محيط زيستي، افزون بر اعمال مقررات محيط زيستي راجع به استقرار صنايع، كاربست آمايش سرزمين نيز لازم است. مسأله مقاله اين است كه چگونه مي­ توان آمايش سرزمين را بعنوان يكي از سازكارهاي حقوق محيط زيست براي تنظيم بهتر استقرار واحدهاي صنعتي بكار برد و آيا در كاربست اين سازكارها چالش هاي خاصي وجود دارد؟ اين مقاله با هدف طرح بحث اوليه در زمينه تعامل آمايش سرزمين و حقوق محيط زيست، به بررسي سازكارها و چالش هاي كاربست آمايش سرزمين براي تنظيم بهتر استقرار صنايع پرداخته و نتيجه مي گيرد كه آمايش سرزمين با سه روش تنظيم راهبرد توسعه صنعتي، جايابي واحدهاي صنعتي و پسماندهاي آنها مي تواند به استقرار مطلوب اين واحدها و كنترل آثار محيط زيستي آنها كمك كند، اما به دليل برخي چالش هاي حقوقي، حقوق محيط زيست نتوانسته است در تنظيم استقرار واحدهاي صنعتي بخوبي از اين سازكارها استفاده كرده و استقرار اين واحدها را تابع آمايش سرزمين كند. بنابراين تقويت جايگاه حقوقي و نهادي آمايش سرزمين در حقوق محيط زيست و استقرار واحدهاي صنعتي از طرق مقتضي ضرورت دارد.