استعاره هاي مفهومي مبتني بر جهت كنه – وجه در فلسفه ملاصدرا

در چارچوب استعاره هاي مفهومي، فهم مفاهيم انتزاعي به كمك مفاهيم عيني ميسر مي گردد. اين استعاره ها هم در زبان روزمره و هم در متون تخصصي يافت مي گردد. جهت كنه – وجه حاصل مواجهه با اين واقعيت است كه عمق و ژرفاي اجسام طبيعي بواسطه سطوح مختلف آن اجسام احاطه شده است. فلاسفه مسلمان و بويژه ملاصدرا از اين جهت براي تببين امور معرفت شناختي و هستي شناختي بهره برده اند. كاركرد اصلي جهت كنه – وجه، تبيين دشواري معرفت به حقيقت وجود، ذات واجب تعالي و صفات الهي و ماهيت اشيا است. مهمترين استعاره هاي مفهومي مبتني بر جهت كنه – وجه در آثار ملاصدرا عبارتند از : «وجود به مثابه امر داراي كنه و وجه»، «باري تعالي به مثابه امر داراي كنه و وجه»، «صفات الهي به مثابه امور داراي كنه و وجه»، «ماهيت به مثابه امر داراي كنه و وجه»، «مفهوم بسيط به مثابه امر داراي كنه و وجه»، «معقول و محسوس به مثابه كنه و وجه». «صورت به مثابه امر داراي كنه و وجه»، «علت شي به مثابه كنه شي» و «حداكثر مقدار ممكن يك شي به مثابه كنه شي».