اثربخشي واقعيت درماني گروهي بر خودشناسي انسجامي و خودگرداني و عملكرد مختل دانش آموزان دوره متوسطه

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي واقعيت درماني گروهي بر خودشناسي انسجامي و خودگرداني و عملكرد مختل دانش آموزان دوره متوسطه بود. اين پژوهش از نوع پژوهش‌هاي نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون_پس‌آزمون و گروه كنترل با دوره پيگيري يك ماهه بود. جامعه آماري پژوهش را كليه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه در شهرستان نظر آباد  در سال تحصيلي 1400- 1399 بود كه از ‌بين آنها با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند  تعداد 30 نفر انتخاب شدند. اين تعداد در بين گروه واقعيت درماني و گروه گواه به‌طور تصادفي جايگزين شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هاي طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه جفري يانگ (YSQ-SF، 1998) و پرسشنامه خودشناسي انسجامي قرباني و همكاران (ISK، ۲۰۰۸ )جمع‌آوري شد. مداخله گروه واقعيت درماني  در 10 جلسه 90 دقيقه و هفته‌اي يك‌بار برگزار شد. داده‌ها با استفاده از آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد تفاوت بين مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون خودشناسي انسجامي (d=-8/63, p 0/05) و پيش‌آزمون پيگيري (d=-3/71, p 0/05) و تفاوت بين مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون خودگرداني و عملكردمختل (d=-9/89, p 0/05) و پيش‌آزمون پيگيري (d=-12/8, p 0/05)، معنادار است كه نشان دهنده تأثير مداخله پژوهش در اين متغيرها است. نتيجه‌گيري مي‌شود با استفاده از واقعيت درماني گروهي مي‌توان به افزايش خودشناسي انسجامي و تعديل خودگراني و عملكرد مختل دانش آموزان دوره متوسطه كمك كرد.