اثربخشي آموزش شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي بر علائم روان تني، تفكيك خويشتن و سبك دلبستگي زنان داراي علائم روان تني

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش شناخت درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر علائم روان‌تني، سبك دلبستگي و تفكيك خويشتن زنان داراي علائم روان‌تني بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه زنان داراي علائم روان‌تني مراجعه‌كننده به دو مركز مشاوره نگرش برتر و آرامش پايدار در شهر اصفهان در سال ۱۴۰۰ بود. از بين اين زنان به شيوه نمونه‌گيري هدفمند تعداد 30 نفر كه از پاسخ به پرسشنامه تشخيص اختلالات علائم جسماني، بيشترين نمره را كسب كرده بودند انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند و به پرسشنامه‌هاي غربالگري براي اختلالات علائم جسماني SOMS-7 (ابراهيمي و همكاران،1397)، تفكيك خويشتن DSI-R (اسكورن و فريندلندر، 1998) و سبك‌هاي دلبستگي بزرگسالان AASQ (هازن و شاور، 1987) پاسخ دادند. براي گروه آزمايشي آموزش شناخت درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي در 8 جلسه 2 ساعته، هفته‌اي يك جلسه برگزار شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره صورت پذيرفت. نتايج نشان داد كه با كنترل اثر پيش‌آزمون بين ميانگين پس آزمون دو گروه آزمايش و گواه در متغير علائم روان‌تني (p=0.066, F=3.716) و سبك دلبستگي اجتنابي (0.273=p) تفاوت معناداري وجود ندارد؛ اما در متغيرهاي تفكيك خويشتن (37.327=F، 0.001=p)، سبك‌هاي دلبستگي ايمن (0.001=p) و دوسوگرا (0.001=p) تفاوت معناداري وجود دارد. بر اين اساس مي‌توان نتيجه گرفت كه مداخله آموزش شناخت درماني مبتني بر ذهن‌آگاهي بر متغيرهاي تفكيك خويشتن و سبك‌هاي دلبستگي ايمن و دوسوگرا در زنان داراي علائم روان‌تني موثر بود.