تحليل و بررسي زباني جايگاه زن در ضرب‌المثل‌هاي فارسي از منظر طبيعي‌سازي

ضرب‌المثل‌ها بخشي از نثر موجز و گزين گويه ها در ادبيات فارسي هستند كه علاوه بر  بازتاب فرهنگ جامعه به دليل ساختار و فرم روايي شان بسيار رايج و تاثيرگذارند. اين تحقيق با خوانش انتقادي از مجموعه ضرب‌المثل هاي داستان نامه‌ بهمنياري و فرهنگ بزرگ ضرب المثلهاي فارسي با رويكرد زبان‌شناسي شناختي و تحليل گفتمان، كوشيده‌است نگرش طبيعي سازي باورهاي نادرست در شكل‌گيري جايگاه زن در خانواده و جامعه را نشان دهد. تشديد نگرش دو قطبي مرد/ زن در جامعۀ مردسالار با بار ارزشي، به دوگانگي فرادست/ فرودست دامن مي زند. آسيب چنين نگاهي با پذيرش بديهي و طبيعي آن، زماني بيشتر نمايان مي شود كه معياري براي سنجش رفتار به‌هنجار و عقل سليم عرفي شود و كسي درمورد نادرستي و غيرطبيعي بودن آن ترديد نكند. از ميان انواع كنش‌هاي گفتاري و فرم هاي بياني، ضرب المثل ها به‌عنوان كنش گفتماني پذيرفته شده، فرايند طبيعي سازي اين نگرش استعلايي را بديهي تر جلوه مي دهند. باورهايي چون بي وفايي و عدم رازداري زنان، حقير و ناقص عقل بودن آنان، مترصد فرصت بودن براي خودنمايي، ساخته شدن آنها تنها براي خدمت در مطبخ، فرزندآوري و مسئوليت بزرگ كردن آنان، لزوم زيبايي ظاهري به‌عنوان امري واجب براي زن و لزوم زود به خانۀ بخت فرستادندن دختران و موارد متعدد ديگر كه در مقاله حاضر فرايند بازتوليد و طبيعي سازي شان بررسي و بازبيني مي‌گردد.