كوشش‌هاي نافرجام جامعه ي بين‌المللي در تأسيس سازمان جهاني براي انرژي‌هاي فسيلي

تا به امروز دو رويكرد متفاوت در تجارت انرژي‌هاي فسيلي شكل‌ گرفته است. رويكرد مبتني بر ملاحظات اقتصادي كه موجب صف‌آرايي متقابل توليدكنندگان و مصرف‌كنندگان انرژي‌هاي فسيلي گرديده و با ايجاد سازمان‌هاي بين‌المللي مانند اوپك و سازمان بين‌المللي انرژي، به‌دنبال كنترل بازارهاي انرژي و تجارت انرژي هستند و رويكرد دوم مبتني بر ملاحظات محيط‌‌‌‌زيستي كه به‌موجب آن كليه ي دولت‌ها، هدف خود را كاهش تأثيرات زيست‌محيطي ناشي از استفاده از انرژي‌هاي فسيلي معرفي كرده‌اند. هرچند تلاش‌هاي متعددي درباره ي توسعه ي هنجاري در زمينه ي انرژي‌هاي فسيلي توسط هردو رويكرد انجام شده است، اما به توسعه ي ‌سازماني مطلوبي نينجاميده است تا سازوكار جهاني با صلاحيت موضوعي و جغرافيايي عام در اين زمينه ايجاد كند. پرسش اساسي اين است كه دلايل و موانع اصلي پيش‌ روي توسعه ي ‌سازماني و ايجاد سازمان جهاني در زمينه ي انرژي‌هاي فسيلي كدام‌اند؟ و مسير تأسيس سازمان جهاني مذكور از مسير كدام رويكرد - اقتصادي يا زيست‌محيطي- هموارتر است؟ براساس مطالعه ي توصيفي- تحليلي انجام‌شده، شكاف عميق در منافع اقتصادي دولت‌هاي ذي‌نفع در تجارت انرژي‌هاي فسيلي، اتخاذ رويكرد محيط‌‌زيست‌محور مي‌تواند براي ايجاد سازوكار جهانيِ كارآمدتر در حوزه ي انرژي‌هاي فسيلي جلوه كند. ضمن توجه به اين موضوع كه براي چيره شدن بر معضل تغييرات آب‌وهوايي، اصل مسئوليت مشترك، اما متفاوت كشورها مورد توجه قرار گيرد.