اثربخشي طرحواره درماني بر تنظيم شناختي هيجان، انعطاف‌پذيري شناختي و راهبردهاي ناسازگارانه نگراني در بيماران داراي اختلال افسردگي

مقدمه: هدف پژوهش حاضر اثربخشي طرحواره درماني بر تنظيم شناختي هيجان، انعطاف پذيري شناختي و راهبردهاي ناسازگارانه نگراني در بيماران داراي اختلال افسردگي بود.روش كار: اين پژوهش از لحاظ هدف كاربردي و از نظر طرح پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون و پس آزمون با گروه كنترل است.جامعه آماري پژوهش، كليه مراجعيني بودند كه با شكايت افسردگي به مراكز روان شناسي و مشاوره شهرستان جهرم در سال 1401 مراجعه و تشخيص افسردگي دريافـت كرده بودند. از بين داوطلبان سه كلينيك حامي، رهگشا و فرداي بهتر با روش نمونه گيري هدفمند تعداد 30 نفر كه در پرسشـنامه ي افسردگي بك نمره 20 تا 28 (يعني سطح افسردگي متوسط) كسب كردند، انتخاب شدند و در دو گروه آزمايش ( 15 نفر) وكنترل(15 نفر) قرار گرفتند. براي گردآوري داده ها از پرسشنامه راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان گارنفسكي و همكاران، پرسشنامه انعطاف پذيري شناختي دنيس و وندروال، پرسشنامه راهبردهاي ناسازگارانه نگراني مي ير و همكاران و پرسشنامه افسردگي بك استفاده شد. تجزيه و تحليل داده ها با روش آماري تحليل كواريانس انجام گرفت.يافته ها: يافته ها نشان داد كه طرحواره درماني بر تنظيم شناختي هيجان، انعطاف پذيري شناختي و راهبردهاي ناسازگارانه نگراني تأثير دارد و باعث افزايش راهبردهاي سازگارانه تنظيم هيجان و انعطاف پذيري شناختي و كاهش راهبردهاي ناسازگارانه تنظيم هيجان و راهبردهاي ناسازگارانه نگراني شده است. نتيجه گيري: بنابراين طرحواره درماني به عنوان روش درماني در كاهش نگراني و بهبود انعطاف پذيري شناختي و راهبردهاي سازگارانه تنظيم هيجان در بيماران افسرده پيشنهاد مي شود.