واكاوي ضرورت سرگرمي در سبك زندگي از منظر آموزه‌هاي اخلاقي اسلام

سبك زندگي مادي انسان امروزي، سرگرمي را به‌مثابۀ گريزگاهي از مشكلات و رسيدن به آرمان‌هاي ادعايي تمدن جديد بشري مطرح كرده است. با اين‌ حال، به اذعان بسياري از منتقدان، اين مشغوليت محبوب با آسيب‌ها و مضراتي براي انسان همراه بوده است. ازآنجاكه بررسي ديدگاه اسلامي براي برون‌رفت از مسائل موجود در اين عرصه امري قابل‌اعتناست و دانش اخلاق و به‌طور خاص دانش اخلاق كاربردي عهده‌دار ارزش‌گذاري افعال انسان، در موارد بحث‌انگيز است، اين مقاله با روش توصيفي‌تحليلي، در پي مشخص‌كردن ضرورت سرگرمي در سبك زندگي اسلامي از منظر آموزه‌هاي اخلاقي اسلام است.در تحقيق حاضر، از كاربست آموزه‌هاي اخلاق اسلامي براي سرگرمي‌ها، اين نتايج به دست آمد: خاستگاه اصلي نياز به سرگرمي در سبك زندگي اسلامي، صنعتي‌شدن جوامع يا اموري چون غريزه، لذت‌خواهي (به‌معناي آنچه لذت‌گرايان مي‌گويند) يا مذهب نيست، بلكه خاستگاه اصلي اين نياز، فطرت انسان است؛ بر اين اساس، ضرورت پرداختن به سرگرمي در سبك زندگي به حدي است كه مي‌توان آن را از جمله مؤلفه‌هاي اساسي زندگي خردمندانه دانست و اختصاص‌ندادن اوقاتي به آن را رفتاري غيرعقلايي و نكوهيده محسوب كرد. با اين حال، نبايد پرداختن به سرگرمي به‌شكل افراطي و به‌گونه‌اي باشد كه موجب غفلت انسان از ديگر فعاليت‌هاي مهم خود شود.