اثر بخشي معنا و هدفمندي در روان‌شناسي مثبت‌گرا از نظر سليگمن و تطبيق آن با اشعار عطار

روان‌شناسي مثبت گرا يكي از جديدترين شاخه‌هاي روان‌شناسي است. اين زمينه خاص از روان‌شناسي بر موفقيت انسان تمركز دارد. درحالي‌كه بسياري ديگر از شاخه‌هاي روان‌شناسي بر رفتارهاي نابهنجار و داراي اختلال تمركز دارند. روان‌شناسي مثبت گرا تمركزش بر كمك به افراد براي شاد زيستن و رضايت و هدفمندي است. اين رويكرد، تأثير هدف در زندگي و سپري كردن يك زندگي با معنا را - كه فراتر از زندگي خوب است - تأكيد مي‌كند و آن را يكي از اصول شادكامي مي‌داند. سليگمن از روانكاواني است كه در نظريه مثبت‌گرايي در پي هدفي است تا زندگي هدفمند و با ارزش را با ايجاد شرايطي كه قابليت‌هاي انساني را پرورش و ارتقا مي‌دهد به شكوفايي برساند. وي براي افرادي كه قابليت‌ها و توانمندي‌هاي خود را نمي‌شناسند. توصيه‌ها و راهكارهايي براي ايجاد زندگي بامعنا و هدفمند ارائه مي‌دهد كه در حوزه عرفان نيز قابل‌بررسي است. عالمان ادبيات و ادبيات عرفاني با استفاده از آموزه‌هاي تربيتي و ديني كه با روان و باطن انسان‌ها در ارتباط است. با پرورش رشد قابليت‌ها و فضيلت‌هاي انساني، سعي در دگرگون كردن حالات انسان، از تضادها و تعارض‌ها، و آماده ساختن بستري براي شكوفايي انسان در مراحل مختلف زندگي و ايجاد هدف و معنا در تكامل انسان‌ها و زندگي با ارزش را دارند.اين مقاله با روش توصيفي - تحليلي و با استفاده از آموزه‌هاي ديني، به بررسي اشعار عطار و تطبيق آن با نظريه معنايابي در روان‌شناسي مثبت‌گرا در ارائه راه‌هاي حصول آرامش و امنيت رواني انسان معاصر مي پردازد. رسالت انسان عطار و سليگمن، چراغ راه خود بودن و جستجوگر روشنايي در وجود خود است. انسان جستجوگر تلاش مي‌كند تا معناي زندگي را بشناسد و رسيدن به هسته وجودي خود، شور و سرمستي هستي را درك كند و اين يعني رسيدن به شادماني اصيل و بهزيستي كه باعث مي‌شود انسان هدفمند، احساس آرامش و امنيت كند و ارزشمند باشد.