تطبيق توصيفي روايات كهن مبتني بر روايت‌شناسي معاصر

پژوهش در روايات كهن، توأمان نيازمند تأويل و قرينه‌سازي با نظريات عصر حاضر است. در منظر انسان كهن؛ روايت‌ها، قصه‌ها و افسانه‌ها از دلكش‌ترين هنجارهاي تفنني آدميان بوده است و فارغ از ميزان اعتبار روايت‌هاي نخستين، پرداخت روايت‌ها در مسير فرهنگ و تمدن، كاربرد چشمگير داشته است. اغلب آن روايات؛ امروزه مانند استعاره‌ها، قابليت ارجاعي دارد و منجر به خلق داستان‌هاي نوين شده و مي‌تواند مبتني بر ابزار روايت‌شناسي، تطبيق، موازنه و بينامتنيت، نقادي شود. در اين پژوهش مستخرج از رساله؛ در چارچوب روايت‌شناسي و با بهره‌گيري از ادب تطبيقي به خاستگاه روايتگري كهن پرداخته شده است كه به نوعي با روايتگري معاصر، ارتباط و انگاره‌ اشتراكي دارد. دستاورد اين پژوهش، معرفي آثار كهن مصري، بابلي، سومري، فنيقي، عبري، يوناني، ايراني، هندي، ژاپني و چيني است. همچنين نتايج نشان دهنده‌ آن است كه متون كهن به دليل سرشت روايي و بهره‌گيري از عناصر روايي ساختارگرايي و فنون داستان پردازي، در زمره‌ آثار ساختارگرا قرار دارند.