ارزيابي ريسك زيست محيطي در منطقه كوهستاني و تفرجي دركه تهران

هدف از انجام اين تحقيق، شناسايي و اولويت‌بندي جنبه‌هاي ريسك محيط‌زيستي در منطقه گردشگري – ورزشي دركه تهران مي‌باشد. از طريق مطالعات كتابخانه‌اي و بررسي سوابق اقدام به گردآوري داده‌هاي مورد نياز براي ارزيابي گرديد. ارزيابي توان محيطي منطقه به منظور توسعه گردشگري با استفاده از روش تركيبي (مدل مخدوم و مدل فايو) و تكنيك رويهم‌گذاري لايه‌هاي اطلاعاتي با كمك ابزار GIS صورت گرفت. در ادامه، روش‌هاي كمي و كيفي ارزيابي ريسك براي تعيين درجه و سطوح ريسك هر يك از فاكتوهاي بيست‌گانه استفاده شد. از روش ويليام فاين براي ارزيابي نهايي استفاده شد. نتايج بيانگر آن بود كه 118.73 هكتار از منطقه براي تفرج متمركز و 487.72 هكتار نيز براي تفرج گسترده مناسب است و مابقي ارزش حفاظتي دارد. فاكتورهاي «تغييرات آب و هوا» و «پتانسيل وقوع بلاياي طبيعي» بيشترين سطوح ريسك را در اختيار داشته‌‌اند. از سوي ديگر، فاكتور «آلودگي آب و خاك» با سطح ريسك بالا و «آلودگي هوا» با سطح كم ارزيابي گرديدند. همچنين، درجه فاكتور ريسك به خطر افتادن سلامت اكوسيستم 3A مي‌باشد. سطح ريسك براي انتشار آلينده‌هاي در هوا معادل 20 و براي انتشار در خاك و آب برابر با 270 است.