مدل تخصيص منابع مقاوم‌سازي براي پل‌هاي واقع در شبكۀ راه‌هاي اضطراري شهر تهران پس از وقوع زلزله: ازطريق مدل بهينه‌سازي و استفاده از سيستم اطلاعات مكاني

در ميان شبكۀ معابر شهري، شبكۀ راه‌هاي اضطراري در امدادرساني حين زلزله، به‌ويژه در مرحلۀ پاسخ به بحران، نقش مهمي ايفا مي‌كنند. حفظ عملكرد اين شبكه از معابر، در ساعات اوليۀ پس از زلزله، اهميت بسزايي دارد. محافظت و مقاوم‌سازي اجزاي آسيب‌پذير شبكه، به‌خصوص پل‌ها، پيش از وقوع بحران، تأثير شايان توجهي در كاهش خسارات و آسيب‌ها دارد. در اغلب اوقات مقاوم‌سازي تمامي اجزاي آسيب‌پذير، به‌دليل محدوديت بودجه، عملاً ناممكن است. اين محدوديت ايجاب مي‌كند كه با شناسايي دقيق اجزاي آسيب‌پذير، گزينه‌هاي مقاوم‌سازي در ابتدا اولويت‌بندي و در نهايت، مناسب‌ترين آنها انتخاب شود. طي پژوهش حاضر، ابتدا پل‌هاي نيازمند مقاوم‌سازي واقع در شبكۀ راه‌هاي اضطراري، با استفاده از يك روش‌شناسي پنج‌مرحله‌اي شناسايي مي‌شود و با توجه به محدوديت‌هاي مالي و گزينه‌هاي تخصيص بودجه، گزينه‌هاي مقاوم‌سازي منتخب برمبناي شبكۀ لايه‌هاي ايجادشده در محيطGIS  (با عنوان ورودي) اولويت‌بندي مي‌شود. بررسي همه حالات ممكن براي پايداري پل‌ها پس از وقوع زلزله‌اي مشخص، طراحي شبكۀ معابر اضطراري براي همۀ اين حالات، بررسي گزينه‌هاي متفاوت مقاوم‌سازي پل‌ها، ارزيابي اثر اين مقاوم‌سازي در طول شبكۀ اضطراري و در نهايت، اولويت‌بندي گزينه‌هاي مقاوم‌سازي، با توجه به تأثير آنها در طول شبكۀ اضطراري، مراحل اصلي روش پيشنهادي اين مطالعه را تشكيل مي‌دهد. ‌‌كارآيي روش يادشده پس از به‌كارگيري آن روي بخشي از شبكۀ معابر اضطراري شهر تهران به‌منزله شبكه‌اي واقعي با ابعاد بزرگ، ارزيابي شد.