امكان‌ سنجي محروميت زدايي توسط توليد انرژي با پنل‌هاي فتوولتاييك در مناطق محروم ايران

هدف اين پژوهش بررسي امكان محروميت‌زدايي به كمك توليد انرژي توسط پنل‌هاي فتولتاييك در محروم‌ترين روستاهاي ايران است. در مرحله‌ي اول نقشه‌ي محروميت و نقشه‌‌ي پتانسيل مناطق مختلف ايران از نظر ميزان دريافت نور خورشيد و نصب پنل‌هاي فتوولتاييك بررسي شد. 79 روستا با محروميت بسيار زياد و محروميت زياد شناسايي شدند. اكثر اين مناطق در بخش جنوبي و جنوب شرقي واقع شده بودند كه با توجه به تحقيقات گذشته و نقشه‌ي پتانسيل نصب فتولتاييك از دريافت تابش خوبي برخوردار بودند. بنابراين براي شناسايي دقيق‌تر اين مناطق و اولويت‌بندي آن‌ها براي سياست‌گذاري در بخش انرژي، مناطق گفته شده توسط الگوريتم بدون نظارت يادگيري ماشين كي-ميانگين به چهار دسته تقسيم شدند و خصوصيات هر دسته از نظر ميزان فقر و توليد انرژي محاسبه شد. طبق نتيجه‌ي خوشه‌بندي انجام شده، الويت‌ها و بهترين مناطق براي محروميت‌زدايي با توليد انرژي و ايجاد كسب ‌وكارهاي مبتني بر آن شناسايي شدند. همچنين درآمد هر روستا در دو حالت با استفاده از پنل‌هاي فتولتاييك 5 كيلووات براي هر خانوار (نصب بر روي بام) و ايجاد نيروگاه يك مگاواتي(كه در زمين‌هاي باير اطراف روستا ها مكان‌يابي شدند) با توجه به تعرفه‌هاي موجود محاسبه شد. با توجه به نتايج بدست آمده، اغلب روستاهاي استان سيستان و بلوچستان در اولويت توليد انرژي با پنل‌هاي فتوولتاييك هستند. به عنوان مثال بخش بمپشت، با شاخص محروميت 0.540 و با توليد انرژي9.37 مگاوات در سال از يك نيروگاه خورشيدي، بالاترين رتبه را بين روستاها جهت محروميت‌زدايي توسط توليد انرژي از طريق پنل‌هاي فتولتائيك كسب كرده است.