بررسي سهم مهاجرت در تغيير نرخ رشد جمعيت استان‌هاي كشور طي دوره زماني 95-1385

همگرايي روندهاي مرگ‌ومير و مواليد، ثبات آن‌ها در سطوح پايين، افزايش شدت مهاجرت داخلي و عدم توازن الگو و شدت آن در مناطق مختلف، مهاجرت داخلي را به تعيين‌كننده‌اي مهم در ميزان رشد جمعيت در مقياس استاني تبديل كرده است. هدف مطالعه حاضر، تعيين تأثير مهاجرت بر نرخ رشد جمعيت است. روش تحقيق، تحليل ثانويه داده‌هاي مهاجرت استاني طي دوره زماني 95-1385 است. نتايج نشان‌ داد، مهاجرت در اكثر استان‌ها تأثير كاهشي بر نرخ رشد جمعيت داشته است. در هر دو دوره، بسياري از مناطق به دليل مهاجرفرستي، كاهش نرخ رشد جمعيت را داشته‌اند. اين كاهش از 62/1- درصد براي استان خراسان شمالي و 18/1 درصد براي استان البرز نوسان داشته است. ميزان مهاجرت در برخي از استان‌ها موجب تبديل نرخ رشد جمعيت مثبت، به نرخ رشد منفي شده است (استان همدان و خراسان شمالي در دوره 95-1390). استان‌هاي كرمانشاه، لرستان، خوزستان، همدان، ايلام و خراسان ‌شمالي بالاترين تأثير كاهشي و استان‌هاي البرز، سمنان، بوشهر بالاترين تأثير افزايشي از مهاجرت را داشته‌اند. استمرار اين روند ضمن برهم زدن تعادل سني و جنسي جمعيت در مقصد و مبدأ، مشكلات اجتماعي-فرهنگي زيادي در زمينه اشتغال، آلودگي‌هاي محيطي، تراكم جمعيتي و ... را به دنبال دارد كه مديريت و حل آنان نيازمند برنامه‌ريزي و سرمايه‌گذاري‌هاي بلندمدت خواهد بود.