فارابي و مسأله سعادت

فاقد عنوان لاتين

فارابي سعادت را اساسي‌ترين خواسته‌ي انسان و داراي مطلوبيت ذاتي مي‌داند. خواست رستگار شدن براي انسان يك امر عارضي و موقتي نيست، بلكه اقتضاي نحوه‌اي بودن و قوام‌بخش ذات اوست. هرچند، افراد انساني تلقي‌هاي متفاوت و بعضا متضاد از اين مفهوم دارند اما در اصل اين خواست، هم‌رأي و نظر هستند. فارابي دو نوع سعادت حقيقي و ظني را از هم تفكيك مي‌كند و باور دارد، سعادت حقيقي فقط در مدينه فاضله و ادب شدن مطابق قوانين عقلي آن قابل تحصيل است؛ براي رستگاري بايد از فضايل چهارگانه نظري، فكري، خلقي و عملي بهره‌مند شد. رئيس مدينه بايد با استفاده از دو راهكار، تعليم و تأديب، فضايل را در وجود افراد پياده كند و آن‌ها را مطابق ادب حقيقت پرورش دهد. روش اين مقاله توصيفي- تحليلي است.

فاقد چكيده لاتين