ابن‌سينا و هوسرل: پرسش از حقيقت علم و تأسيس فلسفه متقن

فاقد عنوان لاتين

ابن‌سينا و هرسول در باب لزوم تأسيس فلسفه متقن و ضرورت آن هم‌نظرند؛ اما تلقي هر كدام از اين مسئله متفاوت است. ابن‌سينا حقيقت علم را در درون پارادايم وجود، بحث كرده و در چنين فضايي از فلسفه برهاني و يقيني سخن گفته است؛ اما هوسول ميراث‌دار دكارت بود و در پارادايم آگاهي مي‌انديشيد. عليرغم فاصلۀ بنيادي و تفاوت مباني، در محورهايي امكان تقريب ميان ديدگاه اين دو فيلسوف وجود دارد. هر دو براي خلق يك فلسفۀ متقن به بداهت تمسك مي‌جويند و شناخت بي‌واسطه را راهكاري براي رفع ترديد معرفي مي‌كنند. در خصوص نسبت فلسفه و ساير علوم، ديدگاه هر دو قابل مقايسه و سنجش‌پذير است، زيرا هر دو به نحوي باور دارند كه فلسفه مباني ساير علوم را اثبات مي‌كند. ابن‌سينا فلسفه اولي را برترين علم مي‌دانست كه صحيح‌ترين و متقن‌ترين شناخت را به دست مي‌دهد، هوسرل نيز پديدارشناسي را مانند علم متقن عرضه مي‌كند و معتقد است كه در تاريخ فلسفه تنها در پديدارشناسي، فلسفه متقن تأسيس شده است. به باور هوسرل فلسفه هنوز چونان علم متقن تحقق نيافته است؛ اما در پديدارشناسي و با توجه به كشف ساحت آگاهي استعلايي، زمينۀ تأسيس آن فراهم شده است. ابن‌سينا نيز براي تأسيس فلسفه متقن، بستر مطلق و شك ناپذيري تمهيد مي‌نمايد و خودآگاهي انساني را چونان خاستگاه بنيادين هرگونه علم معرفي مي‌كند. در باب تئوريك بودن و كلي بودن فلسفه نيز هر دو ديدگاه مشابه دارند.

فاقد چكيده لاتين