عصمت انبياء از منظر كلام اسلامي با بررسي تطبيقي بين ديدگاه متكلّمان مسلمان و آراء كلامي علّامه طباطبائي

No English title

عصمت، به عنوان يكي از مؤلّفه‌هاي مهمّ در باب نُبُوَّت به شمار مي‌رود كه بدون توجّه به آن، مبحث نبوّت، منتفي مي-گردد. اين مقوله، در دو بُعد زندگي وحياني و حيات عادي انبياء، مورد بررسي قرار مي‌گيرد. در بُعد وحياني، عصمت انبياء، مورد اتّفاق نظر تمامي متكلّمان، فلاسفه و ديگر انديشمندان قرار دارد؛ امّا در بُعد زندگي عادي، اين مسئله، محل اختلاف است. در تاريخ تفكّر اسلامي، عصمت، به عنوان يك مسئله‌ي بسيار مهمّ كلامي به شمار مي‌رود كه مورد اهتمام جدّي متكلّمان مسلمان قرار گرفته است؛ چنان‌كه متكلّمان عدليه و متكلّمان اماميه، عصمت انبياء، را به عنوان موهبتي الهي پذيرفته و آن را با اختيار معصوم، سازگار مي‌دانند؛ امّا متكلّمان معتزله، ضمن تأكيد بر اختيار معصوم، ملكه‌ي عصمت را، به دوران پس از بعثت انبياء، نسبت مي‌دهند. در اين جستار، به دنبال اثبات اين فرضيّه است كه ضرورت عصمت انبياء الهي، را، اثبات نمايد. در راستاي اين فرضيّه، علّامه طباطبائي ضمن پذيرش ديدگاه متكلّمان اماميّه، به شيوه‌اي خاصّ خود به تفسير عصمت پرداخته‌ است. اين فيلسوف نوصدرايي، بر اساس موازين كلامي و فلسفي خويش، عصمت را مورد بررسي قرار داده و آن را به عنوان ويژگي ذاتي مبحث نبوّت به اثبات مي‌رساند.

No English abstract