فقر زدايي در پرتو رويكرد فقهي به مقاصد الشريعه

از منظر اسلام، همه افرادجامعه در برابر بي‌عدالتي و فقر مسئول‌اند. براي برطرف شدن فقر در جامعه اسلامي دو گونه تدابير حكومتي و فردي در تراث ديني وجود دارد كه يكي از اهداف مهم اين تدابير دريافت سهمي منطقي و معقول از ثروت جامعه و طبقات دارا به نفع بازتوزيع اين درآمدها در راستاي فقرزدايي مي باشد. به نظر مي‌رسد با تكيه‌برآموزه‌هاي اسلامي و در جهت تحقق الگوي پيشرفت اقتصادي بتوان ادعا كرد نمود افرادي كه در محدودۀ فقر مطلق، زندگي مي‌كنند، در بهره‌مندي از امكانات عمومي جامعه در اولويت هستند و در آموزه‌هاي قرآن نيز ميان بهبود رفع فقر و صلح و ثبات، و ميان فقر و فساد و كاهش امنيت داخلي و بين‌المللي رابطۀ تعاملي وجود دارد. سه مؤلفه امنيت، عدالت و فراوانى نعمت، همواره از اركان و مؤلفه‌هاي رفاه در نظريه اسلامي فقر زدايي مي باشد و ابزارها و ظرفيت هايي نيز براي مخاطبين مختلف در جهت رسيدن به اين مولفه ها مشخص گرديده است. اين مقاله مي‌كوشد تا دريچه‌اي به ‌سوي فهم بيشتر و مؤثرتر از فقرزدايي گشوده و نشان دهد كه اين مفهوم در قرائت اسلامي‌اش، بر كدام مباني فقهي و حقوقي مترتب است و اين قرائت بامطالعه موازي مقاصدالشريعه-در معناي مصلحت محافظت بر مقصود شرع - به چه شكلي نمايان شده است.