انسان‌شناسي در دعاي عرفه شناخت ابعاد جسمي و روحي انسان در پرتو كلام امام حسين(ع)

دعا دريچه­اي است كه خالق هستي بين خود و انسان گشوده تا هم با او به نيازخواهي بپردازد و هم از اين طريق به سوي او صعود كند. امام حسين7 ، كه از مقام دعا به خوبي آگاه است، در صحراي عرفات برترين رازگويي و نيازخواهي را به پيشگاه خداي خويش عرضه مي‌دارد و در پرتو اين نجوا، ما را با حقايقي از عالم وجود آگاه مي­سازد؛ از معرفي خالق هستي گرفته تا عناياتش به انسان. ايشان در اين دعا، نعمتهاي متعدد خالق هستي به انسان را به گونه­اي واگو مي‌كند كه در كمتر دعايي مي­توان اينگونه مواهب خداوند را به شماره يافت. او از قبل تولد انسان، دوران جنيني، پس از تولد، تربيت و رشد، يك دوره انسانشناسي، راهنماشناسي، هستي شناسي، روانشناسي، زيست شناسي و مهمتر از همه، خداشناسي به انسان ارائه مي‌كند. بسياري كوشيدهاند تا غوري در اين دعا داشته باشند، اما اين دعا دريايي است بس ژرف كه دسترسي به عمق آن جز براي معصوم، براي ديگري ميسّر نيست. اين مختصر تلاشي در اين زمينه به شمار مي‌آيد.