بررسي بلاگرداني در آثار منظوم عطار با رويكرد اسطوره اي

بلاگرداني يكي از اسطوره هاي قديمي است كه براي مقابله با انتقال بلاها به اشكال گوناگون در فرهنگ ها وجود داشته است و نمايانگر آداب و رسوم هر ملّت است و نقش حياتي در زندگي مردم ايفا مي‌كند. انسان همواره براي رهايي خود و نزديكان از حوادث ناگوار، به روش هاي مختلف بلاها را از خود دور مي‌كرده‌است. برپاكردن مراسم قرباني يكي از اين شواهد است كه در طول تاريخ تاريخ اسطوره-اي با تعديل شدن آن به شكل قرباني حيوانات در آمده‌است. چشم زخم نيز از جمله نمودهاي اسطوره‌اي است كه با فرهنگ مردم عجين شده و براي بلاگرداني از آن به قرباني، دعا، حرز و تعويذ، دود كردن اسفند و... متوسّل مي شدند. اين پژوهش از نوع كتابخانه‌اي بوده و پس از گردآوري و دسته بندي اطّلاعات به صورت توصيفي وتحليلي انجام شده‌‌است. با بررسي غزليات، قصايد و مثنوي هاي منطق الطير، الهي نامه، مصيبت نامه و اسرارنامه اين نتيجه حاصل مي شود كه تعدادي از اسطوره هاي بلاگرداني در اين آثاربه شكل دروني و معنوي به كار رفته است. در باور عرفاني سالك براي دفع چشم بد از معشوق از هركاري چون دود كردن اسفند، يا حتي سوزاندن يا قرباني كردن خودش به طور ذهني، استفاده از تعويذ و دعا، حمايل، نذر كردن، پيشكش جان و ...دريغ نمي‌كند. تا معشوق و محبوبش از بلاها و آسيب‌ها در امان باشد.