نمادپردازي اسطورۀ دريا و همسان هاي آن در شعر معاصر فارسي (مورد مطالعه: نيما، شاملو، اخوان، سهراب، فروغ)

اگر مضامين امروزه با كمك اسطوره‌هاي كهن مورد عنايت قرار بگيرد، با نوعي تجربۀ اسطوره‌اي روبه‌رو هستيم. درياي و همسان هاي آن نيز از اين قاعده مستثني نيست. پژوهش حاضر به شيوۀ توصيفي-‌تحليلي و با روش اسنادي-‌كتابخانه‌اي با فيش برداري مطالب و دستهبندي و اولويّت گذاري آنها انجام پذيرفته است. دريا مظهر بي كراني، زندگي، وسعت، ژرفا، شوري، حركت، و نظاير آن است. در شعر معاصر (مخصوصا: نيما، شاملو، اخوان، سهراب، و فروغ)، از اين پديده‌ و همسان‌هاي آن سمبليك وار ياد شده است. دريا در شعر فارسي از مفهومي نمادين، اسطوره‌اي، مذهبي، ادبي، عاشقانه و عارفانه برخوردار بوده كه درك آن براي رسيدن به زيرساخت‌هاي انديشۀ شاعر اهميت به‌سزايي دارد. نيما دو قشر آسيب پذير و مرفه جامعه را با خط ساحل درياي اسرار از يكديگر جدا مي كند. در آنيميسم شاملو، اسطورۀ منفي نگرانۀ تناسخ روح شيطاني در وجود انسان با عنوان شكستن و تسخير دريا آمده است. شاملو از اسطورۀ خودشناسي انسان نخستين با عنوان غواصي در دريا ياد كرده است. شعر اخوان با بياني فاخر، اسطوره‌اي، سنت‌گرا، نمادين و با ديدي تلخ و منفي نسبت به جامعه‌ي معاصر بيان شده است. وي از نسبت ديرينه‌ و اسطوره‌اي بين آب و آتش سخن گفته است. سهراب، در نماد‌پردازي اسطورۀ آب و دريا بيش از ديگر شاعران ياد شده سهم دارد. تعابير جديد فروغ در بيان اسطورۀ دريا، با لحني سورئال بيان شده است.