بررسي مقارنه درمان با محرمات از ديدگاه مذاهب اسلامي

اين كه درمان بوسيله محرمات براي بيماران جايز است يا نه؟ ديدگاه‌هاي متفاوتي بيان شده است. طبق نظر مشهور فقهاي اماميه درمان به وسيله محرمات حرام مي باشد چرا كه طبق روايات صحيحه، در حرام شفا نيست. وقتي شفايي در حرام نباشد بيمار اصلا به حرام مضطر نمي‌شود تا بخواهيم به قائده اضطرار تمسك كنيم. اولين كسي كه با اين ديدگاه مخالفت كرد ابن براج بوده و بعد از آن علامه حلي و فقهاي ديگر و در حال حاضر خيلي از فقهاي معاصر هم با نظر ابن براج موافق هستند. آنها بر اين نظراند كه اگر شفا منحصر به حرام باشد و در صورتي كه مندوحه‌اي در كار نباشد از باب ضرورت مي توان آن حرام را مرتكب شد. فقهاي اهل سنت نيز مانند فقهاي اماميه در اين مسئله اختلاف نظر دارند. مشهور فقهاي آنها مداوا كردن به وسيله محرمات را حرام مي دانند و دليل آنها هم روايات متعددي است كه محرمات را فاقد شفا دانسته‌اند .و گروهي از آنان مي‌گويند اگر درماني غير از محرمات نباشد مي‌توان به‌وسيله حرام، خود را درمان كرد و دليلشان هم آيه اضطرار و حديث لا ضرر است.