تحليل انتقادي گفتمان خصوصي سازي آموزش وپرورش درگفتمان هاي ايدئولوژيك سازي و سازندگي

مقالۀ حاضر، با هدف تحليل انتقادي خصوصي سازي آموزش وپرورش در گفتمان هاي بعد از انقلاب اسلامي با تاكيد بر گفتمان ايدئولوژيك سازي و سازندگي، نگاشته شده است. به همين منظور، اغلب متون و مصوبات دولتي و آموزشي اين دوره از گفتمان ها، با روش تحليل انتقادي گفتمان نورمن فركلاف، مورد تحليل و نقد قرار گرفت. آن گونه كه از تحليل و تفسير متون برآمد، گفتمان هاي مذكور،  پيرامون مقولۀ خصوصي سازي آموزش و پرورش، مواضع ارزشي بعضا متفاوتي داشته اند، كمبود بودجه، حفظ روابط سلسله مراتبي، تمركزگرايي، ابهام و تضاد در نظر و عمل ناآرامي هاي داخلي و خارجي، تعاملات محدود داخلي و خارجي، محافظه كاري، غالب بودن و ارجح بودن مواضع فكري و ارزشي مراجع بالادستي نظام، به عنوان مهم ترين عامل و مانع نسبت به ديگر موارد، از جمله شاخص ترين محدوديت هاي درون متني و موانع برون متني در فراهم آوردن الزامات تحقق خصوصي سازي آموزشي است كه نشانگر ناهمخواني اهداف و برنامه هاي مطرح شده با مناسبات و اهداف حقيقي و مدنظر دو گفتمان است.