كوچ‌رَوي در زاگرس مياني، در دوره‌ قاجار

اين مقاله به دنبال توصيف و تحليل كوچ‌رَوي در زاگرس مياني است. روش پژوهش تاريخي و فن گردآوري داده‌ها اسنادي است. يافته‌ها نشان مي‌دهند 1.كوچروان يك سوم جامعه ايران بودند و ناديده‌گرفتن آنها منجر به تحليل‌هاي ناقصي از تاريخ ايران شده است؛ 2. «تيول» به‌عنوان يك نظام، در راستاي تقويت حكومت مركزي و استقرار نظم به طرزي متناقض‌نما عامل تمركززدايي و از بين رفتن حاكميت مطلق بود؛ 3. ايل‌ها به دليل مالكيت عمومي مرتع، مالكيت خصوصي دام، همبستگي شديد و نيروي نظامي، همواره به‌عنوان نيروهاي اجتماعي قدرتمندي در درون جامعه ايراني نقش سياسي پررنگي داشتند؛ 4. با اينكه واحد توليدي خانوار بود، اما منزوي و پراكنده نبودند بلكه در درون اجتماعات بزرگ‌تري مانند هوز و طايفه روابط اجتماعي گسترده‌اي در مقياس ايل داشتند، همچنين گاهي چند ايل با هم كنفدراسيون تشكيل مي‌دادند و به نيروي مؤثري تبديل مي‌شدند؛ 5. حكومت مركزي حاكميت مطلق نداشت و در درون مجموعه گسترده‌اي از كانون‌هاي قدرت نظير ايل‌هاي نيمه‌خودمختار قرار داشت؛ 6. كوچ‌رَوي در همزيستي ناپايدار با كشاورزي صورت‌بندي اقتصادي اجتماعي متفاوتي را به وجود آورد و اين مهم نيازمند بازخواني جديدي براي فهم جامعۀ ايراني است.