توسعه سيستم جذب منابع اقتصادي در مديريت شهري تهران مبتني بر استراتژي‌ مزيت رقابتي ملل با رويكرد تركيبي تصميم‌سازي چندمعياره فازي (نمونۀ مورد مطالعه: ناحيۀ 2 منطقۀ 8 تهران)

تأمين منابع اقتصادي يكي از چالش‏هاي مهم پيش‏ روي سياست‏گذاران و برنامه‏ريزان مديريت شهري است. با توجه به اهميت نقش كلان‌شهر تهران در اقتصاد شهري و ملّي، پژوهش حاضر به شناسايي پيچيدگي سيستم جذب سرمايۀ اقتصادي مبتني بر مدل مزيت رقابتي ملل با استفاده از رويكرد تركيبي تصميم‏سازي چندمعيارۀ فازي پرداخته است. به اين منظور، با مشاركت گروهي برنامه‏ريزان سرمايه‏گذاري اقتصادي شهري در مناطق بيست‏و‏دوگانۀ شهرداري تهران، عوامل كليدي زيرسيستم‏هاي توليد، شرايط تقاضا، صنايع پشتيبان و ساختار و نيز سياست‏هاي دولت و اتفاقات پيش‏بيني‌نشده با استفاده از تكنيك دلفي دو‌مرحله‏اي و مقايسات زوجي سلسله‌مراتبي فازي استخراج شد. در ادامه، مدل شبكه روابط علّي و معلولي سيستم جذب سرمايۀ اقتصادي با استفاده از رويكرد ديمتل فازي ساختاربندي شد. سپس، مدل سيستم جذب منابع اقتصادي بر مبناي شاخص‏هاي مركزيت درجۀ ورودي و خروجي و مركزيت بينابيني منطبق بر رويكرد تحليل شبكه‏هاي اجتماعي مورد تجزيه‌و‌تحليل قرار گرفت. يافته‏هاي پژوهش، استراتژي‏هاي توسعۀ سيستم مديريت شهري تهران مبتني بر مزيت رقابتي ملل شامل: توسعۀ مشاركت حاكميت و دولت با سازمان شهرداري تهران در جذب فرصت‏هاي سرمايه‏گذاري در مديريت خدمات شهري؛ هم‏راستايي سياست‏هاي حاكميتي در جذب سرمايه و اعمال سياست‏هاي تشويقي بخش خصوصي و جذب سرمايه‏گذار خارجي؛ حفظ امنيت و ثبات به منظور كاهش ريسك سرمايه‏گذاري؛ برنامه‏ريزي در توسعۀ زيرساخت‏هاي شهري؛ تأمين سرمايه از طريق امكانات صنايع تخصصي و تسهيلات بازار سرمايه؛ به‌كارگيري نيروي انساني متخصص، توسعۀ دانش ظرفيت‏هاي منطقه‏اي و توسعۀ پايگاه‏هاي داده‏هاي تخصصي فرصت‏هاي سرمايه‏گذاري در مديريت شهري تهران را پيشنهاد مي‏دهد.