بررسي نقش توانمندي‌هاي منش والدين در تبيين اجتماعي سازي هيجاني با توجه به نقش ميانجي‌گري نظم‌بخشي هيجان

مقدمه: ويژگي‌ها و صفات والدين نقش مهمي در نحوه اجتماعي سازي فرزندانشان به لحاظ هيجاني دارند، از اين ‌رو هدف اين پژوهش، بررسي نقش توانمندي‌هاي منش والدين در تبيين سبك‌هاي اجتماعي سازي هيجاني فرزندان با توجه به نقش ميانجي گر نظم‌بخشي هيجان بود. روش: روش پژوهش از نوع توصيفي –همبستگي بود. جامعه آماري والدين دانش آموزان مقطع ابتدايي شهر يزد در سال تحصيلي 1400-1401 بود. ‏حجم نمونه 300 نفر و با روش نمونه گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شدند كه ‏در نهايت 286 نفر پرسشنامه‌ها را تكميل كردند.‏‎ ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي شيوه‌هاي برخورد با هيجانات منفي كودكان (‏CCNES‏)، مشكلات در نظم‌بخشي هيجاني (DERS) و آزمون مختصر توانمندي‌هاي منش (BST) بودند. جهت تحليل داده ها از نرم‌افزار SPSS23 و همچنين جهت انجام معادلات ساختاري از نرم افزار‎ PLS-SEM3 ‎ استفاده شد. يافته ها: يافته‌ها نشان داد كه توانمندي منش تبيين‌كننده CCNE حمايتي (18/0=‏β، ‌16/0= ‏p‏‏) نبود، اما به طور منفي تبيين‌كننده CCNE غير حمايتي (57/0-=‏β، ‌001/0=‏p‏‏) بود. توانمندي‌هاي منش والدين تبيين‌كننده مثبت تنظيم هيجان ‏(55/0=‏β، ‏001/0= ‏p‏‏) بود. يافته‌ها نشان داد تنظيم هيجان تبيين‌كننده CCNE حمايتي (09/0-=‏β،‏59/0= ‏p‏‏) و CCNE غير حمايتي (07/0-=‏β،73/0= ‏p‏‏) نيست. اثرات غيرمستقيم توانمندي منش والدين به CCNE حمايتي و غير حمايتي با توجه به نقش واسطه‌اي تنظيم هيجاني ‏غير معني‌دار است.نتيجه‌گيري:  به ‌طور كلي بر اساس نتايج مي‌توان گفت كه توانمندي‌هاي منش شخصيت كه تشكيل‌دهنده فضيلت‌هاي انسان هستند، مي‌توانند منجر به افزايش تنظيم هيجاني و همچنين منجر به كاهش برخوردهاي غير حمايتي CCNE در والدين گردند.