اولين شافعيان ايراني و نقش آنان در ترويج مذهب شافعي در ايران (از آغاز تا پايان قرن چهارم قمري)

مذهب شافعي يكي از چهار مذهب اهل‌سنت است كه در ايران رشد كرد و ايرانيان، بسياري از مباني علمي آن را تدوين كردند. ايرانيان در ابتدا براي كسب حديث به نزد شافعي رفتند و از آن طريق با فقه شافعي آشنا شدند. برخي از خراسانيان، به نزد شاگردان شافعي رفتند و اين مذهب را به ايران آوردند. اين پژوهش، با بهره‌گيري از منابع كتابخانه‌اي و با روش توصيفي‌ - تحليلي و با هدف بررسي تاريخي حضور اين مذهب در ايران، به اين نتيجه دست يافته است كه اولين حضور شافعيان در ايران از نيمه قرن سوم قمري در شهرهاي مرو و اسفراين بوده و بعد از آن در نيشابور رواج يافته و در نيمه قرن چهارم قمري به دينور و كردستان رسيده است. ورود اين مذهب به‌دنبال حركتي علمي بود كه پس از تشكيل سلسله‌هاي طاهريان و سامانيان شكل گرفت.