تحليل نقش آموزش كارآفريني بر ذهنيت كارآفرينانه با تأكيد بر ميانجي نگرش كارآفريني و خود اثربخشي كارآفريني (مطالعه موردي: آموزش فني و حرفه‌اي استان كرمانشاه)

هدف از اين پژوهش، تحليل نقش آموزش كارآفريني بر ذهنيت كارآفرينانه با تأكيد بر ميانجي نگرش كارآفريني و خود اثربخشي كارآفريني مي‏باشد. پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت و روش، توصيفي - پيمايشي است. جامعه آماري اين پژوهش را تعداد 1267 نفر از كارآموزان اداره آموزش فني و حرفه اي استان كرمانشاه را شامل مي‏شود. كه با استفاده از فرمول كوكران 295 نفر به‌عنوان نمونه براي نيمه اول سال 1401 انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‏ها، پرسشنامه‏ بود كه از روايي و پايايي خوبي نيز برخوردار بودند. نتايج فرضيات حاكي از آن بود كه آموزش كارآفريني بر خود اثربخشي كارآفريني تأثير متوسط، مستقيم و معني‌دار و بر نگرش كارآفريني و ذهنيت كارآفرينانه تأثير متوسط و ضعيف، مستقيم و غيرمستقيم، و معني دار دارد، خود اثربخشي كارآفريني بر نگرش كارآفريني تأثير قوي، مستقيم و معني‌دار و بر ذهنيت كارآفرينانه تأثير متوسط، مستقيم و غيرمستقيم و معني دار و همچنين نگرش كارآفريني بر ذهنيت كارآفرينانه تأثير متوسط، مستقيم و معني‌دار در نهايت خود اثربخشي كارآفريني و تگرش كارآفريني مي‏توانند نقش ميانجي‏گري را ايفا كنند. با وجود مدل طراحي مي توان انتظار داشت كه آموزش فني و حرفه اي استان كرمانشاه بتواند به منظور افزايش ذهنيت كارآفرينانه كاراموزانش به افزايش سطح آموزش كارآفريني بپردازد و اگر بخواهد تأثيرگزاري بيشتري بر ذهنيت كارآفرينانه داشته باشد بايستي بتواند به متغيرهاي نگرش كارآفريني و خود اثربخشي كارآفريني كه نقش متغيرهاي ميانجي گر را دارند، توجه زيادي شود.