زندان‌زدايي در ايران به مثابه يك سياست: تحولات و چارچوب نظري

غالب حقوقدانان تا قرن 19 ميلادي، حبس را بهترين شيوه مجازات مجرمان مي دانستند اما اين رويكرد كه مبتني بر اصلاح و بازپروري بود، به تدريج موجب توسعه نهادهاي حبس‌گرا در قالب مجازات و اقدامات تأميني و تربيتي شد؛ لذا تأكيد بر مجازات زندان، كم رنگ شد و مفهوم ضمانت اجراهاي اجتماعي (جامعه محور) و جايگزين هاي حبس شتاب فزاينده اي گرفت. نظام كيفري ايران نيز متأثر از اين تحولات، به سمت حبس زدايي حركت نمود و سياست حبس زدايي را به عنوان يك سياست كلي پذيرفت. بنابراين شايسته است تحولات و چارچوب نظري اين سياست بررسي گردد و سياست جنايي كشورمان در راستاي حبس زدايي، منطبق با چارچوب نظري مشخصي باشد. الگوهاي رفاه، كيفي بودن مقررات، مشاركتي و عدالت ترميمي را مي توان در اين راستا معرفي نمود. اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از لحاظ روش، توصيفي - تحليلي است كه داده‌هاي آن به‌ صورت مطالعات اسنادي و كتابخانه‌اي و ميداني ( آراء) يادداشت و تحليل شده است.