تحليل چگونگي ارتباط نفس و بدن بر اساس نظريه ي انكشاف در حكمت صدرايي

يكي از عناصر اساسي دخيل در تحليل و بررسي نظام انديشه و نتايج حكمت متعاليه، دريافت هندسه ي معرفتي آن است؛ از سويي ديگر تبيين حقيقت علم از منظري هستي شناسانه، قاعده‌ آن محسوب و از اركان حياتي حكمت متعاليه قلمداد مي شود. نگارنده بر اين باور است كه حَلِّ منسجم و صحيح بسياري از مسائل فلسفي بر الگوي تبيين چيستي و هستي علم استوار است؛ بنابراين مسئله‌ «رابطه‌ نفس و بدن» از اين اصل مستثني نيست. چگونگي ادراكات نفس در آغاز و فرجام حركت استكمالي آن، مبتني بر ساختار نظريه‌ خلاقيت قابل قبول است امّا تغيير الگوي چيستي علم از خلاقيت به انكشاف، مستلزم تبييني نوين از ادراكات نفس و چگونگي ارتباط آن با بدن است؛ مقاله‌ پيش رو از طريق بررسي تحليلي- تطبيقي مباني حكمت صدرايي در پارادايم وحدت شخصي وجود و تصوير نگرشي نوين بر پايه‌ نظريه‌ انكشاف، بدن مادي را صرفا بستر اظهار كمالات وجودي نفس و وعاي يگانه انگاري را بدن مثالي تبيين مي كند.