اثربخشي برنامه آموزشي مبتني بر سازش با درد بر افسردگي و اضطراب بيماران سرطاني

مقدمه: بيماران سرطاني دردهاي مزمن و دردهاي طاقت‌فرسايي را تجربه مي‌كنند كه تحمل و سازگاري را براي آن‌ها دشوار مي‌كند. هدف: اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي برنامه آموزشي مبتني بر سازش با درد بر افسردگي و اضطراب بيماران سرطاني انجام شد. روش‌: پژوهش حاضر به روش نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون همراه با گروه كنترل انجام شد. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي بيماران مبتلا به سرطان مراجعه‌كننده به مراكز درماني و كلينيك‌هاي شهر سنندج در سال ۱۳۹۹ بودند، كه ۳۰ نفر بيمار سرطاني به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و سپس به‌صورت تصادفي در گروه‌هاي آزمايش و كنترل گمارده شدند. شركت‌كنندگان در گروه آزمايش برنامه آموزشي مبتني بر سازش با درد را در ۱۰ جلسه ۲ ساعته دريافت و شركت‌كنندگان در گروه كنترل هيچگونه مداخله‌اي دريافت نكردند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه استاندارد اضطراب بك (۱۹۹۰) و پرسشنامه استاندارد افسردگي بك (۱۹۶۱) بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS نسخه ۲۲، شاخص‌هاي توصيفي و تحليل كوواريانس مورد تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه برنامه مبتني بر سازش با درد بر افسردگي بيماران سرطاني تأثير معنادار (۰/۰۱ P) و باعث كاهش افسردگي در بيماران سرطاني، و همچنين برنامه مبتني بر سازش با درد بر اضطراب بيماران سرطاني تأثير معنادار (۰/۰۱ P) و باعث بهبود اضطراب در بيماران سرطاني شده است. نتيجه‌گيري: براساس نتايج تحقيق، براي كمك به بيماران سرطاني با توجه به نقش كليدي برنامه آموزشي مبتني بر سازش با درد در كاهش افسردگي و اضطراب بيماران سرطاني، مي‌توان از اين برنامه در كلينيك‌هاي مشاوره استفاده نمود.