امكان‌سنجي فني و اقتصادي به‌كارگيري مبدل حرارتي لوله‌گرمايي براي بهبود رطوبت‌زدايي در هواساز

در اين مقاله براي اولين بار استفاده از لوله‌گرمايي براي بهبود رطوبت‌زدايي در هواساز در شرايط اقليمي گرم و مرطوب ايران مورد مطالعه فني و اقتصادي قرار گرفته است. دو نوع ساختمان يكي با 100% هواي تازه و ديگري با 25% هواي تازه مد نظر است. محاسبات همزمان كويل سرمايشي و مبدل حرارتي لوله گرمايي ارائه شده و نتايج آن با نتايج نرم‌افزار يك شركت معتبر سازنده مقايسه و اعتبارسنجي شده است. همچنين محاسبات مربوط به عملكرد هواساز داراي لوله‌گرمايي با هواساز مرسوم مقايسه شده است. بر اساس نتايج، استفاده از لوله گرمايي در هواساز 25% هواي تازه، موجب كاهش 25% مصرف برق مي‌شود و در هواساز 100% هواي تازه، 5% مصرف برق كاهش مي‌يابد. در محاسبات اقتصادي، دو سناريو مطرح است: اينكه لوله‌گرمايي به عنواني جزيي از هواساز جديد در كارخانه نصب شود و يا اينكه لوله‌گرمايي بر روي هواساز در حال بهره‌برداري نصب شود. فارغ از مساله صرفه‌جويي انرژي، هواساز جديد مجهز به لوله‌گرمايي بيش از 20% ارزانتر از هواساز مرسوم است. بهاي انرژي از دو ديدگاه در نظر گرفته شده است: ديدگاه مصرف‌كننده و ديدگاه حاكميتي. در يكي از سناريوها نرخ بازگشت داخلي از ديدگاه حاكميتي 45% بوده و دوره بازگشت سرمايه حدود 5 سال است.