چگونگي تأويل كنايه‌هاي قرآني از منظر علامه طباطبايي با نگاهي به آراء ديگر مفسران (مطالعه موردي: كشاف، انوار التنزيل، مجمع البيان، جوامع الجامع و التحرير و التنوير)

يك اثر ادبي و يا حتي گفتار عادي با دربرداشتن كنايه، مخاطب را به دقت و ظرافت در كشف و برداشت زيبا و دقيق‌‌ترين معني از آن وا مي‌دارد و بدين ترتيب، مجال تعامل‌‌پذيري را فراهم مي‌آورد. قرآن كريم نيز با عنايت به همين كاركرد، گاهي مقصود خود را به زبان كنايه بيان داشته است تا با دعوت ضمني شنونده به تأمل، گيرايي و پويايي كلام خود را نيز حفظ كرده باشد. نوشتار حاضر اهتمام ورزيده است تا در مرحله اول، با تبيين دقت نظر علامه طباطبايي در پژوهش قرائن كاشفه و برداشت معاني از كنايات قرآني، مهارت و ظرافت انديشه وي را به نمايش بگذارد و در گام دوم، آراي چند تفسير گران ديگر يعني كشاف، انوار التنزيل، مجمع‌البيان، جوامع الجامع و التحرير و التنوير را نيز طرح كند تا بداعت و قوت گفتار الميزان به‌روشني مشخص شود. دستاوردهاي مهم پژوهش حاضر را مي‌‌توان در نمايش توانمندي علامه طباطبايي(ره) در درك و تأويل كنايات قرآني، در نظر داشتن عنصر جمال سياقي در تأويل هر كنايه و نزديك داشتن معاني استنباط شده به ساختار لغوي و تعبيري دانست، به‌گونه‌اي كه درنهايت، مستنبط علامه طباطبايي را مي‌‌توان جامع‌‌ترين برداشت از كنايه‌‌هاي قرآن كريم دانست.