اثربخشي آموزش رايانه اي مهارت هاي ديداري - حركتي بر شدت نشانه هاي كودكان با اختلال نارسايي توجه/ فزون كنشي

زمينه و هدف: مطالعات پيشين نشان داده‌اند كه آموزش شناختي رايانه‌ اي مي‌ تواند جهت بهبود نشانه‌هاي كودكان با اختلال نارسايي‌ توجه/ فزون‌ كنشي به كار رود، اما درباره تأثير آموزش رايانه‌ اي مهارت‌هاي ديداري- حركتي در اين كودكان، مطالعات اندكي انجام شده است. بنابراين پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي آموزش رايانه‌ اي مهارت‌ هاي ديداري- حركتي بر شدت نشانه‌هاي كودكان با اختلال نارسايي‌ توجه/ فزون‌كنشي انجام شد. روش‌: پژوهش حاضر، آزمايشي با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه گواه بود. با نمونه‌ گيري خوشه‌ اي، 30 دانش‌آموز پسر در سال تحصيلي 1399-1398 در مقطع ابتدايي شهر مشهد با بيشترين نمرات در مقياس درجه‌بندي كانرز- فرم معلم (1969) و ملاك‌هاي مصاحبه ساختاريافته باليني، به طور تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه جايدهي شدند. گروه آزمايش، مداخله را در 9 جلسه 60 دقيقه‌ اي دريافت كرد، ولي گروه گواه هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. ابزارهاي استفاده شده، مقياس درجه‌ بندي كانرز فرم معلم (1969)، مصاحبه ساختاريافته باليني، و بازي رايانه‌اي پژوهشگر‌ساخته راياپويا بود. داده‌ها به شيوه تحليل كوواريانس تك‌متغيره و چندمتغيره در محيط نرم‌افزار SPSS-25 تحليل شد. يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس چندمتغيره نشان داد كه پس از كنترل نمرات پيش‌آزمون، تفاوت آماري معناداري بين ميانگين نمرات پس‌آزمون دو گروه آزمايش و گواه در متغير نشانه‌ هاي نارسايي‌ توجه/ فزون‌كنشي وجود دارد (0/01 P). نتيجه‌گيري: آموزش رايانه‌ اي مهارت‌ هاي ديداري- حركتي (راياپويا)، يك روش يادگيري اميدوار‌كننده است كه باعث بهبود نشانه‌ هاي نارسايي‌توجه/ فزون‌ كنشي شده است. بنابراين مي‌ توان از آن به‌عنوان يك روش جايگزين يا مكمل براي مداخلات معمول اين اختلال استفاده كرد.