تحليل تأثيرگذاري تغيير كاربري اراضي بر ميزان رواناب سطحي حوزه آبخيز ريگان استان كرمان.

توسعه مناطق مسكوني و شهري در حاشيه رودخانه ها و بستر دشت هاي سيلابي بدون توجه به شرايط هيدروليكي و هيدرولوژيكي حاكم بر حوضه بالادست و رودخانه، باعث افزايش خطر سيلاب مي‌شود. بنابراين مطالعه سيلاب ها به‌منظور برنامه ريزي، بهره برداري بهينه و مديريت اين پديده طبيعي از جمله مسائل مهم در مديريت منابع آب است. پژوهش حاضر، با هدف بررسي ميزان تغيير كاربري اراضي با استفاده از مدل هيدرولوژيكي HEC-HMS و سامانه اطلاعات جغرافيايي (GIS) و تصاوير ماهواره‌اي لندست طي سال‌هاي 1370، 1380 و 1390 در حوزه آبخيز ريگان استان كرمان به مساحت 7091 كيلومترمربع انجام و تأثير آن بر افزايش سيل‌خيزي رواناب‌هاي سطحي حوزه بررسي شد. براي اين كار در مرحله نخست تصاوير ماهواره‌اي تفسير و مورد پردازش قرار گرفته و تغيير كاربري‌ها مشخص و مقادير CN خاك محاسبه شد. سپس به كمك مدل HEC-HMS فرايند بارش- رواناب در اين حوزه شبيه‌سازي شد و مقادير دبي پيك سيلاب در هر دوره به دست آمد و در نهايت هيدروگراف سيلاب حوزه آبخيز برآورد شد. نتايج نشان داد كه با افزايش سطوح نفوذناپذير شهري و تخريب اراضي كشاورزي و مراتع در منطقه موردمطالعه ميزان CN خاك از سال 1370 تا 1390 از 65/28به 70/25 افزايش يافته كه به دنبال آن دبي اوج سيلاب از 29 مترمكعب‌برثانيه در سال1370 به 29/3 مترمكعب‌برثانيه در سال 1390 و هم‌چنين حجم رواناب، طي اين دوره، از 3/4 به 6 ميلي‌متر افزايش داشته ‌است. نتايج به دست آمده مي‌تواند كمك شاياني به مكان‌يابي اجرايي پروژه‌هاي آبخيزداري نمايد.