بررسي سازوكار تأثير سرمايه بانك‌ها بر متغيرهاي حقيقي يك اقتصاد نفت‌محور با رويكرد DSGE

هدف: سرمايه و نسبت كفايت سرمايه كه براي تضمين، ثبات و ارتقاي عملكرد سيستم بانكي بسيار بااهميت است، به‌عنوان يكي از شاخص‌هاي بااهميت در شبكه بانكي و مؤسسه‌هاي مالي، همواره مدنظر ناظران بانكي و سياست‌گذاران است. هدف اين پژوهش بررسي اهميت سرمايه و ارتباط شبكه بانكي با متغيرهاي حقيقي اقتصاد و بررسي سازوكار تأثير سرمايه بانك‌ها بر بخش حقيقي اقتصاد، در يك مدل تعادل عمومي پوياي تصادفي است. در اين ميان، نسبت كفايت سرمايه در مدل، بر اساس استانداردهاي بال 1 و 2 طراحي شده و همچنين، احتمال نكول براي تسهيلات بانك‌ها و بنگاه‌ها در جهت هم‌سوسازي با واقعيات اقتصاد ايران، درون‌زا درنظر گرفته شده است. روش: روش به‌كارگرفته‌شده در اين پژوهش، مدل تعادل عمومي پوياي تصادفي است كه با استفاده از داده‌هاي تعديل‌شده فصلي براي سال‌هاي ۱۳۷۵تا ۱۳۹۸، كنش و واكنش‌هاي بين پويايي‌هاي كليدي شبكه بانكي و متغيرهاي حقيقي اقتصاد واكاوي شده است. يافته‌ها: نتايج حاصل از شبيه‌سازي در پاسخ به شوك‌هاي افزايش سرمايه بانك‌ها و شوك مثبت نفتي بر متغيرهاي تعريف شده، نشان مي‌دهد كه مدل طراحي‌شده با انتظارات تئوريك و تجارب گذشته در اقتصاد ايران تا حد زيادي مطابقت دارد. همچنين، شوك مثبت نفتي با افزايش حجم تسهيلات‌دهي بانك‌ها و بهبود موقتي وضعيت متغيرهاي اقتصادي، باعث كاهش احتمال نكول بانك‌ها و افزايش سودآوري آن‌ها مي‌شود. نتيجه‌گيري: سرمايه در سازوكار انتقال بانك‌ها به جامعه نقش اساسي دارد و بانك مركزي مي‌تواند از اين طريق و با اعمال تغييرات نقش مؤثري داشته باشد.