ارزيابي پويايي ماده آلي خاك تحت مديريت بقاياي گياهي با استفاده از ايزوتوپ كربن-13

استفاده از فن آوري هاي هسته اي در انتخاب و اجراي عمليات زراعي مطلوب و هم چنين ارايه راهبرد هاي مديريتي مناسب در حفاظت از منابع خاك و آب و دست‌يابي به اهداف توسعه پايدار مي تواند مفيد باشد. هدف اين تحقيق بررسي اثرات استفاده از بقاياي گياهي گندم و ذرت در پنج مقدار شامل صفر، 25، 50، 75 و 100 درصد بر تغييرات ماده آلي ذره اي خاك در اعماق 10-0 و 20-10 سانتي متر تحت سامانه هاي خاك ورزي مرسوم و بي خاك ورزي، و تعيين منشأ آن بود. به اين منظور، از روش فراواني طبيعي كربن-13 استفاده شد. نتايج نشان داد در سامانه خاك ورزي مرسوم با افزايش بقايا، فراواني طبيعي كربن-13 ماده آلي ذره اي در دو عمق 10-0 و 20-10 سانتي متر نسبت به تيمار حذف بقايا افزايش يافت. در سامانه بي خاك ورزي افزايش بقايا منجر به افزايش فراواني طبيعي كربن-13 در عمق 10-0 سانتي متر گرديد و در عمق 20-10 سانتي متر اختلاف معني داري بين تيمارهاي نگه داشت و حذف بقايا مشاهده نشد. مقايسه مقادير فراواني ايزوتوپ كربن-13 نمونه هاي خاك و بقاياي گياهي نشان داد كه منشأ اصلي ماده آلي ذره اي خاك از بقاياي گندم مي باشد كه اين نكته در مديريت بقاياي گياهي بسيار حايز اهميت است و بيانگر اين است كه نگه داشت بقاياي گندم نسبت به ذرت اثر بارزتري در بهبود وضعيت ماده آلي خاك دارد.