مدل ريسك توسعه منابع انساني در سازمان‌هاي دانش‌بنيان با رويكرد آميخته

امروزه، سازمان‌ها براي توسعه نيروهاي خود با ريسك‌ها و ابهام‌هاي فراواني مواجه هستند. سازمان‌ها هزينه‌ بسياري دربرابر توسعه نيروهاي خود صرف كرده و از بازگشت‌پذيري سرمايه‌ خود اطمينان كافي ندارند. ازسوي‌ديگر، اهتمام به توسعه و ارتقاي سرمايه‌ انساني در سازمان‌ها، امري حياتي است. هدف اين پژوهش ضمن مروري بر الگوهاي ريسك و توسعه منابع انساني، ارائه الگوي ريسك توسعه منابع انساني در سازمان‌هاي دانش‌بنيان با استفاده از روش پژوهش آميخته است. پژوهش حاضر از حيث نتيجه در مرحله اول، يك پژوهش توسعه‌اي و در مرحله دوم يك پژوهش كاربردي است. جمع‌آوري داده‌ها در بخش كيفي به‌وسيله 17 مصاحبه نيمه‌ساختار يافته با خبرگان و در بخش كمي به‌وسيله توزيع 100پرسش‌نامه انجام شده است. براي تجزيه‌و‌تحليل داده‌هاي جمع‌آوري‌شده در بخش كيفي از روش تحليل مضمون و در بخش كمي از روش معادلات ساختاري استفاده شده است. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه ابعاد فردي ريسك توسعه منابع انساني مانند ريسك‌هاي دانشي و مهارتي، ريسك‌هاي رفتاري و ريسك ادراكي از اهميت و اولويت بالاتري نسبت به ريسك‌هاي سازماني مانند ريسك‌هاي عملياتي و محيط منابع انساني برخوردار هستند. مديران سازمان‌هاي دانش‌بنيان به‌وسيله مدل ريسك توسعه منابع انساني قادر خواهند بود كه تحليل جامع‌تري از ريسك توسعه منابع انساني در بعد فردي و سازماني داشته و جهت كاهش ريسك توسعه منابع انساني بهينه‌تر عمل كنند.