تبيين رابطه شايستگي‏هاي دانش‏آموختگان فني مهندسي و روحيه كارآفريني با ميانجي‏گري اخلاق حرفه‏اي مهندسي

پژوهش حاضر با هدف آزمون ارتباط علي بين شايستگي‏هاي دانش‏ آموختگان علوم مهندسي با كارآفريني با نقش ميانجي ‏گري اخلاق حرفه‏ اي مهندسي انجام گرفته است. روش پژوهش كاربردي و از منظر گردآوري داده‏ها، توصيفي از نوع همبستگي بوده است. جامعه آماري كليه دانشجويان دانشكده‏ هاي فني و مهندسي دانشگاه تهران بودند كه تعداد 306 نفر به شيوه نمونه‏ گيري تصادفي طبقه‏ اي انتخاب گرديد. به ‏منظور گردآوري داده ‏ها، از پرسش‏نامه‏ هاي كارآفريني، اخلاق حرفه ‏اي مهندسي و پرسش‏نامه محقق ساخته شايستگي‏ هاي مورد نياز دانش ‏آموختگان علوم مهندسي استفاده شد. روايي پرسش‏نامه‏ ها با استفاده از روايي محتوايي سازه و پايايي آنها با ضريب آلفاي كرونباخ تأييد شد. داده ‏ها با استفاده از آزمون‏هاي ضريب رگرسيون و مدل معادلات ساختاري تجزيه ‏و تحليل شد. نتايج نشان داد كه وضعيت كارآفريني دانشجويان به طور مستقيم و غيرمستقيم از متغيرهاي پيش‏بيني اخلاق حرفه‏اي و شايستگي‏ هاي دانش ‏آموختگي تأثير مي‏ پذيرد، همچنين تمام مؤلفه‏ ها در حد مطلوب و بسيار مطلوبي گزارش شده‏ اند و مدل داده ‏ها از برازش خوبي برخوردار است، بنابراين فرضيه كلي پژوهش مبني بر “الگوي مفروض رابطه علي بين شايستگي ‏هاي مورد نياز دانش ‏آموختگان علوم مهندسي با كارآفريني با ميانجي‏گري اخلاق حرفه‏ اي” تأييد شده است.