بررسي تجربي اثر عصاره جلبك Scenedesmus acuminates بر بهبود زخم هاي آلوده به استافيلوكوكوس اورئوس در مدل موش صحرايي

هدف از مطالعه حاضر استفاده از يك جلبك دريايي به نام (Scenedesmus acuminates)  براي كاهش عفونت و ايجاد بهبود زخم  مي باشد  60 موش صحرايي در چهار گروه درماني و سه روز نمونه برداري سوم، هفتم و چهاردهم پس از ايجاد زخم تقسيم شدند. بر روي گروه اول يعني شاهد هيچ درماني صورت نگرفت. گروه دوم با اكسيد روي 25% به عنوان داروي انتخابي مورد درمان قرار گرفت. گروه هاي سوم و چهارم پماد 3% و 7% جلبك دريايي Scenedesmus acuminates   تحت درمان قرار گرفتند. پس از ايجاد زخم، زخم‌هاي پشت موش‌ها را با 50 ميكروليتر از 108×2 CFU/mL استافيلوكوك حاوي سوسپانسيون آلوده گرديد. ارزيابي هيستوپاتولوژي براي سنجش التيام و ايمونوهيستوشيمي (CD68) جهت مقايسه تعداد ماكروفاژها روي نمونه‌هاي بافتي انجام شد. در روز سوم پس از ايجاد زخم، ماكروفاژها (CD68) در گروه جلبك 7% بيشتر از بقيه گروه ها حضور داشتند. در روز هفتم، فيبروپلازي و سنتز كلاژن در گروه جلبك 7% بهتر از دو گروه ديگر بود. در روز چهاردهم، تجمع رگ‌هاي خوني جديد در جلبك 7% بيشتر از بقيه بود. بهترين نتيجه در مورد ميزان بيان مولكول CD68 (ماكروفاژ) در روزهاي هفتم و چهاردهم در گروه جلبك 7% ديده شد. با توجه به اينكه تعداد حضور ماكروفاژها سنجش خوبي براي ترميم بهتر است، بيشتر بودن ماكروفاژها در گروه هاي جلبكي در روز هاي سوم، هفتم و چهاردهم از بقيه بهتر بودند. استفاده از پماد جلبك مي تواند بار باكتريايي زخم را كاهش دهد و بهتر از تجويز اكسيد روي است.