الگوي روابط ساختاري سازش يافتگي زنان بعد از رويداد طلاق بر اساس ذهن آگاهي و شفقت به خود با نقش ميانجي‌گري تحمل پريشاني: يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: طلاق به عنوان يكي از عوامل فروپاشي خانواده به شمار مي‌رود و سازگاري بعد از آن براي زوجين حائز اهميت است. هدف پژوهش حاضر تعيين الگوي روابط ساختاري سازش يافتگي زنان بعد از رويداد طلاق بر اساس ذهن آگاهي و شفقت به خود با نقش ميانجي‌گري تحمل پريشاني بود. مواد و روش‌ها: روش پژوهش توصيفي و از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش شامل تمامي زنان مطلقه شهرستان سنندج در سال 1401-1400 بود كه حداقل 3 ماه و حداكثر 36 ماه از طلاقشان گذشته بود و از ميان آن‌ها 222 نفر با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در پژوهش شامل مقياس شفقت به خود Rees و همكاران، ذهن آگاهي Bauer و همكاران، تحمل پريشاني هيجاني Simmons و Gaher و سازش يافتگي Fisher بود. داده‌ها با استفاده از مدل سازي معادلات ساختاري تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: نتايج حاكي از برازش مدل كلي پژوهش به داده‌هاي تجربي بود. يافته‌ها نشان داد ذهن آگاهي، شفقت به خود و تحمل پريشاني به صورت مستقيم قادر به پيش‌بيني سازش يافتگي زنان بعد از رويداد طلاق هستند (P 0.05). هم چنين، اثر غيرمستقيم ذهن آگاهي (0.011=P) و شفقت به خود (P 0.010) با ميانجي گري تحمل پريشاني، بر سازش يافتگي زنان بعد از رويداد طلاق معنادار بود. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش مي‌توان گفت كه ذهن آگاهي، شفقت به خود و تحمل پريشاني نقش كليدي در پيش‌بيني سازش يافتگي زنان بعد از رويداد طلاق دارند و توجه بيش‌تر مراكز مشاوره و روان درماني به اين متغير‌ها در پيش‌بيني سازش يافتگي زنان بعد از رويداد طلاق ضروري به نظر مي‌رسد.