نقش واسطه‌اي اضطراب مرگ و اضطراب كرونا در رابطه بين تاب‌آوري و اضطراب بيماري در پرستاران شهر تهران: يك مطالعه توصيفي

زمينه و هدف: اضطراب بيماري (خودبيمارانگاري) يكي از مهم‌ترين پديده‌هايي است كه در طول دوران شيوع كرونا در زندگي افراد و به ويژه پرستاران و كادر درمان اختلال ايجاد كرده است. لذا پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش واسطه‌اي اضطراب مرگ و اضطراب كرونا در رابطه بين تاب‌آوري و اضطراب بيماري انجام شد. مواد و روش ها: در مطالعه توصيفي حاضر، جامعه آماري شامل پرستاران بيمارستان هاي مناطق 10، 14، 15 و 20 شهر تهران در چهار ماه اول سال 1401 بود. تعداد 250 نفر به شيوه نمونه برداري در دسترس انتخاب شدند و به پرسش‌نامه خودبيمارانگاري Evans، مقياس تاب‌آوري Connor و Davidson، مقياس اضطراب مرگ Templer و پرسش نامه اضطراب كرونا Alipour و همكاران پاسخ دادند. جهت تجزيه و تحليل داده ها از مدل‌سازي معادلات ساختاري و تحليل مسير استفاده شد. يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه بين تاب‌آوري با اضطراب مرگ، اضطراب كرونا و اضطراب بيماري رابطه آماري منفي و معناداري وجود دارد (P 0.05). بر اساس نتايج پژوهش، تاب‌آوري، اضطراب مرگ و اضطراب كرونا در مجموع 52 درصد از واريانس اضطراب بيماري را تبيين مي كنند. نتايج تحليل مسير نشان داد تاب‌آوري با واسطه اضطراب كرونا (t=2.481, β= -0.541) و اضطراب مرگ (t=2.252, β= -0.482) بر اضطراب بيماري اثر غيرمستقيم معنادار (واسطه ‍اي) دارد (P 0.05). نتيجه گيري: يافته هاي پژوهش حاضر نشان دهنده نقش اضطراب مرگ و اضطراب كرونا در تاب‌آوري و اضطراب بيماري است. پيشنهاد مي شود به منظور كاهش و پيش گيري از اضطراب بيماري، با محوريت كاهش اضطراب مرگ و اضطراب كرونا، ارائه خدمات بهداشت روان در قالب جلسات آموزشي تاب‌آوري انجام گردد.