بررسي رويكرد الهياتي ليندا زگزبسكي در باب قديسان اخلاقي

ليندا زگزبسكي، ازجمله فيلسوفاني است كه با بسط نظريه ي انگيزش الهي خود در زمينه ي عواطف و انگيزه‌هاي قديسان، كوشيد خلأ مهم تبيين‌هاي پيش از خود دربارۀ حيات قديسانه را پر كند و نشان دهد چرا توجه به قديسان نبايد صرفاً محدود به جايگاه آنان به‌مثابه ي الگوهاي اخلاقي باشد. ازنظر او، ارتباط قديسان با خدا همان چيزي است كه آنها را در بلنداي قلل اخلاق جاي مي‌دهد. او به‌درستي بر عواطف قديسان، تمركز و بينش‌هاي ارزشمندي در رابطه با روانشناسي اخلاقي آنها ارائه مي‌كند. در اين مقاله ضمن پرداختن به مفهوم قداست و ريشه‌هاي تاريخي آن در فرهنگ مسيحيت، كوشيده شده است از رهگذر تبيين دو نظريه ي مهم سرمشق‌گرايي و انگيزش الهي زگزبسكي، مهم‌ترين ادله ي او در باب سبك زندگي قديسانه به بوته نقد گذاشته شود. با اينكه ديدگاه جذاب او پيشرفت مهمي در جهت درك و توجيه مفهوم قداست اخلاقي به حساب مي‌آيد، از اين حيث كه هنوز نمي‌تواند حد و مرز تقليد از قديسان و نيز ماهيت ارتباط آنها را با خدا به‌طور دقيق روشن كند، ناقص است. همچنين، زگزبسكي از نقش جوامع و نهادهاي مذهبي و تربيت معنوي در زيست قديسانه غفلت كرده است و توجه چنداني به فضايل و موهبت‌هاي خاصي كه قديسان به‌ويژه در فرهنگ‌هاي غيرمسيحي از آنها برخوردارند، نداشته است؛ بنابراين، از اين نظر، تبيين او جامعيت كافي ندارد.