مقايسه تاثير برنامه تمريني استقامتي و مقاومتي بر برخي شاخص‌‌هاي ريوي، عملكردي و كيفيت زندگي بيماران كوويد-19 ترخيص شده از بيمارستان

سابقه و هدف: درمطالعه حاضر اثر 6 هفته تمرين استقامتي و مقاومتي بر شاخص‌هاي ريوي، عملكرد جسماني و كيفيت زندگي بيماران كوويد-19 پس از ترخيص از بيمارستان بررسي شد. مواد و روش‌ها: تعداد 36 بيمار كوويد-19 (سن 0.98±38.76 سال؛ وزن 2.88±81.86 كيلوگرم) انتخاب شدند. در شروع و پايان مطالعه، آزمون‌هاي ريوي (1FEV، FVC، ­FVC/1FEV و MVV)، جسماني (آزمون 6 دقيقه راه رفتن)، كيفيت زندگي (36-SF) و تن‌سنجي در آزمودني‌ها انجام شد. سپس آزمودني‌ها به سه گروه تمرين استقامتي (45 دقيقه با شدت 60-75 درصد حداكثر ضربان قلب تخميني)؛ تمرين مقاومتي (45 دقيقه با شدت 40-70 درصد يك تكرار بيشينه) و كنترل تقسيم شدند. مداخله به مدت 6 هفته (3 جلسه) انجام شد. براي تحليل آماري از آزمون آنواي يكطرفه استفاده شد. يافته‌ها: نتايج حاكي از افزايش معني‌دار 1FEV (P=0.029)، FVC (P=0.047)، ­FVC/1FEV (P=0.043) در گروه استقامتي در مقايسه با كنترل بود، در حالي كه تفاوت در MVV (P=0.041) وFVC/1FEV (0.022=p) بين گروه استقامتي و مقاومتي مشاهده شد. مسافت آزمون 6 دقيقه‌اي در گروه استقامتي (0.0001=P) و مقاومتي (0.001=P) در مقايسه با كنترل افزايش يافت، گرچه بين گروه‌هاي تمريني تفاوتي مشاهده نشد (0.48=p). مشاركت در برنامه‌هاي تمريني استقامتي و مقاومتي با بهبود معني‌دار ابعاد عملكرد جسماني (به‌ترتيب 0.024=P و 0.09=P) و سلامت عمومي (به ترتيب 0.022=P و 0.015=P) در مقايسه با شرايط كنترل همراه بود. استنتاج: براساس نتايج، شركت در تمرين استقامتي با شدت متوسط مي‌تواند موجب افزايش عملكرد ريوي، آمادگي قلبي-تنفسي و كيفيت زندگي مبتلايان به كوويد-19 پس از ترخيص از بيمارستان شود و مي‌تواند در توانبخشي بيماران كوويد-19 به كار برده شود.