از كثرت‌گرايي موجود تا وحدت‌گرايي كانتي در حقوق بين‌الملل محيط زيست

حقوق بين‌الملل محيط زيست هم در بعد هنجاري و هم در بعد نهادي با كثرت‌گرايي روبه‌روست. برخي كثرت موجود را با رويكردي پلوراليستي يا تخصص‌گرايي مي‌نگرند و آن را نه‌تنها مضر نمي‌دانند، بلكه مفيد نيز ارزيابي مي‌كنند. ديدگاه مقابل نيز با الهام از وحدت‌گرايي كانت، به يكپارچه‌سازي هنجاري و تمركز نهادي در حقوق بين‌الملل محيط زيست منتهي مي‌شود. مقاله حاضر با استفاده از روش توصيفي-تحليلي و با بهره‌گيري از داده‌هاي كتابخانه‌اي، درصدد است به ترسيم چشم‌انداز مطلوب اين حوزه بپردازد و الگوي مناسب را با در نظر گرفتن شرايط موجود پيشنهاد كند. نوشتار پيش رو ضمن توجه به برخي ابعاد مديريتي و جامعه‌شناختي موضوع، نتيجه مي‌گيرد كه كثرت‌گرايي موجود در بخش‌هايي، نيازمند رسيدن به وحدت و تمركزگرايي است تا آثار مثبت تخصص‌گرايي بتواند در پرتو آن آشكار شود.