بررسي تطبيقي شبكه مفهومي و عناصر روايي دو رمان ژانر جنگ: وداع با اسلحه اثر ارنست همينگوي و زمين سوخته اثر احمدمحمود

ژانرجنگ، نوعي ادبي است كه بيش از آن‌ كه به جنگ و گفتمان  غالبِ برآمده از پيامدهاي تاريك  و شوم آن بپردازد، ماهيت ادبيات ضد‌ جنگ  دارد و پيام آن صلح و دوستي است. دو رمان وداع با اسلحه، اثر ارنست همينگوي و زمين سوخته اثر احمد محمود، دو نمونه مناسب  از ادبيات ضد‌ جنگ در دو بافت   موقعيتي  متفاوت از  دو نويسندۀ ايراني  و آمريكايي  هستند  كه آيينۀ شفافِ نابساماني‌هاي اجتماعي، اقتصادي، سياسي  و فرهنگي جامعه درگير جنگ به شمار مي روند. بررسي تطبيقي اين  دو رمان و تحليلِ شبكۀ مفهومي، عناصرساختاري و روايي آن‌ها، ما را به  سنجش تطبيقي پيرنگ داستاني، كاربرد عناصر زباني  و سبكي  و فرم  و ساختار اين دو رمان هدايت  مي‌كند. به‌رغم توانايي و قابليت اين  دو رمان در ارائۀ هنرمندانۀ رويدادهاي مربوط به جنگ، شيوه متفاوت  روايت در رويكرد روايي  دو نويسنده، شبكه مفهومي و درون‌مايه‌هاي آن‌ها و نيز عناصر ساختاري  و پردازش داستاني  و فرم، به  اضطراب متن در  زمين سوخته و وقار وآرامش در متن وداع با اسلحه انجاميده است و ازاين رو، اگرچه زمين سوخته، نمونۀ بوميِ  درخور اعتنايي از ژانر جنگ به شمار مي رود ولي  وداع ب ااسلحه بر بلنداي  نوع ادبي رمان و در مرتبه‌اي فراتر از ژانر جنگ ايستاده است.